Ebedî kalacak gibi dünyaya bağlanıyorsun,
Amma ebed arzusunu tatmin edemiyorsun.
Kahkahayla gülüp eğlendiğini zannediyorsun.
Aslında hakikatle yüzleşmekten korkuyorsun.

Hakiki lezzeti, dünya hayatı zannediyorsun
Hazır lezzetin kaçacak korkusuyla yaşıyorsun,
Bilsen ki; aslında lezzetini acılaştırıyorsun,
Aslında kendinle yüzleşmekten korkuyorsun.

Hatırladıkça mevti dönüp unutmak istiyorsun.
Ölümü, hep başkasınadır zannıyla yaşıyorsun.
“Öldü’yü” çok; “Öleceğim’i” ne az kullanıyorsun,
Aslında ölümle yüzleşmekten korkuyorsun.

Kelâmda “Korkunun ecele faydası yok” diyorsun.
Amma bu korkunu nedense yine yenemiyorsun,
Kendine kulak verip “Ebed isterim” duyuyorsun.
Aslında korkunla yüzleşmekten korkuyorsun.

Ölüm hayattan ziyade ne ister? Düşünüyorsun,
Hayat sayfanı kara kaplamış diye yanıyorsun,
Ümitsizlik batağına girmişsin çıkamıyorsun.
Aslında günahınla yüzleşmekten korkuyorsun.