Modern çağın "dijital göçebeleri" olan Z ve Alpha nesilleri, her ne kadar küresel kültürün yoğun kuşatması altında olsalar da, Celal Karatüre hadisesinde görülen o "kolektif ürperti" bu kuşakların da ruhsal bir arayış içinde olduğunu kanıtlamaktadır.

Cemil Meriç’in "Hira Dağı’nın Çocukları" dediği kitle, bugün ellerinde akıllı telefonlarla, Olimpos’un sunduğu "hız ve haz" dünyasında bir anlam aramaktadır. İşte bu noktada, Anadolu İrfanı’nın geleceğe taşınma kodları şöyle şekillenmektedir:

Gelecek tasavvurumuzda Anadolu İrfanı, artık sadece sarı sayfalarda veya tozlu kasetlerde kalmayacaktır.

Algoritmaların Ötesindeki Hakikat: Yapay zekanın insanı mekanikleştirdiği bir çağda, Karatüre’nin o saf ve makamlı sesi, genç dimağlar için bir "sahicilik adası" hükmündedir. Gençlik, "mükemmel ama ruhsuz" olanın karşısına, "kusurlu ama canlı" olan insan nefesini koyacaktır.

Hibrit Bir Kimlik: Yeni nesil, bir eliyle kod yazarken diğer eliyle ney üfleyebilen, bir yandan kuantum fiziği tartışırken diğer yandan Yunus Emre’nin felsefesini içselleştiren bir "Derviş-Teknokrat" modeline evrilmektedir.

Yıllarca okullarda resmi ideolojinin veya katı müfredatların baskısı altında tutulan Türk toplumu, artık bu bilgiyi "yukarıdan aşağıya" değil, "içeriden dışarıya" doğru keşfediyor.

Baskının İflası: Celal Karatüre’nin meydana getirdiği etki, binlerce resmi genelgeden daha güçlüdür. Çünkü bu ses, zorunlulukla değil, aşkla yayılmıştır. Gelecekte Anadolu İrfanı, zorunlu bir ders değil, gençlerin kaostan kaçıp sığındıkları bir "ruhsal rehabilitasyon" alanı olacaktır.

Genetik Hatırlama: Cemil Meriç’in korktuğu "hafıza kaybı", dijital arşivleme ve bu tür "viral" patlamalarla aşılmaktadır. Gençlik, dedesinin susturulan ilahisini dijital listesine eklediği an, Olimpos’un barajı yıkılmış demektir.

Modern psikolojinin tıkandığı yerde, Hat, Ebru ve Musiki birer sanat dalı olmanın ötesine geçip "varoluşsal tedavi" araçlarına dönüşecektir.

Sabır Eğitimi: Hızlı tüketim çağında bir hattın aylarca süren meşki, gençliğe "beklemeyi ve demlenmeyi" öğretecektir.

Küresel İddia: Anadolu İrfanı, sadece Türkiye’ye mahsus bir sığınak değil, Batı’nın içine düştüğü manevi buhrana sunulacak küresel bir reçetedir. Karatüre’nin sesi sadece Türkleri değil, o an dünyanın farklı yerlerinde bulunan herkesi etkilediyse, bu "Hira’nın evrensel dili" sayesindedir.

Makalemizi Cemil Meriç’in vasiyeti niteliğinde bir tespitle mühürleyelim: "Işık Doğu’dan gelir." Olimpos’un çocukları, maddeciliğin sınırlarına dayanmış, güneşleri batmaya yüz tutmuştur. Celal Karatüre’nin yankılanan o ilahisi, sadece bir hatıra değil, istikbalin gür sesidir.Şu istikbal inkılabı içinde yükselen en gür ses İslam’ın sesi olacaktır. Bu ses; genelgelerle prangalanmış bir toplumun zincirlerini kırması, Hoca Yesevi’nin nefesinin dijital çağda yeniden can bulmasıdır.

Gelecek; kendi genlerine dönen, irfanını teknolojiyle harmanlayan ve "Olimpos’un sahte parıltısı" yerine "Hira’nın kalbi aydınlığını" seçen Anadolu çocuklarınındır.

A.Levent ERTEKİN / Sosyolog