Ölüm, ruhun bedenden ayrılması… Ruh durup dururken ayrılmaz bedenden. Ruhumuzu bedenimize üfleyen kimse, O’dur onu bedenden çıkaran. O da hayatı yarattığı gibi ölümü de yaratan Allah’tır. Tesadüfen gelmez kimse dünyaya. Tesadüfen gidiş de yoktur zaten.

Ölümü beklemez kimse. Öleceği aklına gelmez insanın. Sürekli yaşayacakmış gibi bir his vardır içinde. Etrafında ölen bir çok kişi vardır oysa.. Ama sıranın kendine geleceğini hiç hesap etmez.

Ece İrtem bir oyuncu. Bir çok projede rol almış. Kendisini hiç duymadım. Vefat haberiyle farkına vardım böyle bir oyuncu varmış. Daha yeni doğum gününü kutlamışken, eceli gelmiş. 35 yaşında genç bir insan. Sebep kalp krizi. Hepsi bahane. Onun için şair güzel söylemiş: Ecel geldi cihâne/Baş ağrısı bahane

Sebepler sadece bir perde. Öldüren ve dirilten Allah’tır. Azrail de bir sebepten başka bir şey değil. Bir perdedir Azrail.

“Yaş 35 yolun yarısı” diyen Cahit Sıtkı, 46 yaşında Azrail’e ruhunu teslim etmişti. İnsanın beklentisi gibi, hesap ettiği gibi olmuyor hiç. Hele de ölümle ilgili. Hesap yapmaya hiç gelmez.

Kurban Bayramının birinci günü öğle namazı için mahallemizdeki camiye gitmiştim. Ezana birkaç dakika vardı. Baktım birkaç yaş almış kişi oturuyor. Selam verdim, bayramlarını tebrik ettim tek tek. Yanına oturduğum kişi bana “seneye çıkacak mıyız acaba” dedi üzüntülü bir şekilde bakarak. Ben de “Allah bilir. Ecelimiz ne zaman gelirse o zaman ölürüz “ dedim. Bir şey söylemedi. Biraz düşünceli gibiydi. Tekrar başını çevirdi bana ümitsiz bir bakışla baktı ve “ölümün de torpili yok ha” dedi.

Gerçekten de ölüm kimseye torpil geçmiyor. Zengin de fakir de, patron da işçi de, kral da, hizmetçi de, peygamber de ölüyor. Torpili olmayan tek gerçek.

Dijital çağ ölümü hiç hatıra getirtmeyen bir çağ. Halbuki mezarlıklarda olanların sayısı yaşayanlar kaç katı. Ama mezar görmüyor ki insan. Ölümü hatırlayamıyor. Bu yüzden hiç öleceği aklına gelmiyor.

Peygamberimiz (s.a.v) “lezzetleri ortadan kaldıran, acılaştıran ölümü çok hatırlayın” buyurmaktadır. Ölüm var. Ölüm torpilsiz gerçek. Ama insan deve kuşu misali. Avcı kendisini görmesin diye başını kuma sokan deve kuşu gibi. Avcı onu görüyor halbuki. Ölüm ve ecel avcısı her zaman insanın peşinde. Gözümüzü, aklımızı ve yüreğimizi gaflet kumuna sokmakla ondan kurtulmayız.

Torpili yok ölümün. Ecel gecikmez. Ama ne zaman, nerede, saat kaçta bunu bilemediğimiz için, dünyaya çalışırken ölümden sonraki ahiret hayatını da hatırlamak lazım.

Hatırlamak yetmez, ölüm sonrası, ahiret hayatı için hazırlık yapmamız lazım. Hazırlıksız gelirse orada hesabımız çok çetin olur. Yine zamansız gelecek ölümü istemeyen şair gibi, “kapımı çalıp durma ölüm, ben ölecek adam değilim” desek de çaresi yok. Ölüm kapıyı çalınca kurtuluş yok artık.

Demem o ki zamansız ölüm diye bir şey yoktur. Yüce Allah herkese bir ecel tayin etmiştir hikmetine binaen. Hangi zamanı belirlemişse o zaman insan teslim olur Azrail’e.

Kaçmak mümkün mü? Asla. Dönüş ve kaçış ancak Allah’a olur. Ve Cuma suresinde şöyle buyurur yüce Rabbimiz:

قُلْ اِنَّ الْمَوْتَ الَّذٖي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَاِنَّهُ مُلَاقٖيكُمْ ثُمَّ تُرَدُّونَ اِلٰى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَࣖ

“Şöyle de: “Biliniz ki, kendisinden kaçıp durduğunuz ölüm, muhakkak gelip size kavuşacaktır. Sonra akıl ve duyularla idrak edilemeyeni de edileni de bilen Allah’a döndürüleceksiniz, O da size yapıp etmiş olduklarınızı bildirecektir.”

Torpili yok ölümün. Ona hazırlık yapmaktan başka çare de yok. Çünkü bu dünya ebedî kalmak için yaratılmış bir menzil değil. Bir bekleme salonu. Yolculuk ölüm ve kabirle devam edecek, ahirette son bulacak.