Kurban ibadeti, yalnızca bir hayvan kesme eylemi değil; insanın Rabbine karşı teslimiyetini, şükrünü ve kulluğunu ilan etmesidir. Risale-i Nur’da sıkça vurgulanan temel hakikatlerden biri, insanın malik değil emanetçi olduğudur. Sahip olduğunu zannettiği canı, malı, makamı ve bütün nimetleri aslında Allah’ın ihsanıdır.

Kurban, insanın bu hakikati fiilen yaşamasıdır. Kişi kurban keserken, “Benim sandığım şeyler gerçekte bana ait değildir” diyerek nefsinin sahiplenme duygusunu kırar. Böylece kurban, nefsin en büyük hastalıklarından biri olan enaniyete karşı bir ilaç hâline gelir.

Risale-i Nur’a göre her nimet şükrü gerektirir. Kurban da verilen sayısız nimetlere karşı bir şükür ifadesidir. İnsan, Allah’ın kendisine emanet ettiği malın bir kısmını yine O’nun rızası için feda ederek şükrünü göstermiş olur.

Kurbanın bir diğer hikmeti de fedakârlık eğitimidir. Hz. İbrahim’in teslimiyeti ve Hz. İsmail’in rızası, kulluğun zirvesini temsil eder. Kurban Bayramı, her mümine şu soruyu hatırlatır: “Ben Allah için neyden vazgeçebiliyorum?”

Asıl kurban edilmesi gereken; kibir, haset, öfke, tamah ve aşırı dünya sevgisidir. Kesilen kurban, insanın iç dünyasında kesmesi gereken nefsani bağların sembolüdür. Bu yönüyle kurban, kalbin Allah’a yaklaşmasının ve insanın kendini arındırmasının bir vesilesidir.

Sonuç olarak kurban, maldan eksilmek değil; manen çoğalmaktır. Nefsi küçültürken ruhu büyüten, sahiplik iddiasını azaltırken kulluk şuurunu artıran büyük bir ibadettir. Kurbanın özü, Allah’a yaklaşmak ve O’na teslim olmaktır.