Gökyüzündeki bulutlar bile sessizce çekip gittiler.

Ağlamalarını da alıp usulca uzaklaştılar insanoğlundan.

Zemheri karanlıklara çekildiler. Sanki uçsuz bucaksız fezada kayboldular.

Zaman akmaya devam ederken, onlar duraklamayı seçtiler.

Elbette ki bu; dünyanın gözleri önünde yaşanan kanlı katliama göz yuman dünyalılardan içtinap etme haliydi.

Malumdur ki masumlar her gün katlediliyor ve hâlâ değişen hiçbir şey yok.

Ahh GAZZEM...

Senin baş harflerinin bile kana bulandığı bu yeryüzünde, sokakları gezsem hepsi senin kanınla sulanmış.

Hepsi senin acınla dolmuş.

Bu yürek, çektiğin ızdırabın ateşiyle solmuş.

Böylesi bir soykırımın içinde ayakta dimdik durmanızı sağlayan, Rabbe giden yolmuş.

Çünkü ancak O’nun olduğu bir yerde ayakta kalır canlar.

Bedenler ölür, baki kalan ruhlardır.

Biz bunu birebir sizde gördük ve şahit olduk...

Çünkü hemen hemen hepiniz, bedeninizin tamamına yakınını Allah’a ısmarlıyorsunuz. Her saniye her dakika oluk oluk akan kanlarınızla beraber veda ediyorsunuz her bir zerrenize...

Zalimlerin sebep olduğu bu halete karşı Elif gibi dimdik durup şükrünüzü dilinizden düşürmeyişiniz, en çok da onların içine taş gibi oturuyordur, biliyorum.

Ve inanıyorum ki onlar her gün ölüyor, içten içe çürüyorlar ve o kokuşmuş mülevves, paslı zihinleriyle gün geçtikçe layık oldukları CEHENNEM çukuruna daha çok yaklaşıyorlar.

Baktıkça sana içim sızlıyor, o yüzden çok nazar edemiyorum. Yanlış anlama... İçim sızladığı için değil. Sizin çektiklerinizin yanında bizim bir içimiz sızlamış, ne var ki...

Baktıkça hâlâ elimiz kolumuz bağlı bir şekilde oluşumuz beni kahrediyor. Ve sana nazar ettikçe bu, sille gibi suratıma yapışıyor.

En çok da hiçbir şey olmamış gibi hayatımıza devam edişlerimiz...

Rabbim, sen bizi affet ve Gazze’mizi selamete çıkar.

Ahh Gazzem...

Ne yazsam da söndürsem dört tarafını sarmış ateşi?

Ne desem de azıcık da merhem olsa yüreğine bir kelam?

Mateessüf kelam bile acıyor senden söz edince. Kelam bile için için gözyaşına bulanmış...

İcraat ise kelepçeli, ellerini kanattı sırf işleve geçmek için.

Ama ne yazık ki icraatın kelepçelerinin yüzde doksan dokuzu, çoğu insanın vicdanlarına takılmış. Öyle ki seslerini de kesmiş. Veyahut bilerek anahtara uzanmak istemiyorlar...

Öyle işte Gazze’m...

Senin her gün bedenin delik deşik olurken biz;

“Acaba bugün ne yesem, ne giysem, ne yapsam, ne yaptırsam?

Hangi makamlarda boy göstersem?

Evimin hangi köşesinde oturup kahve keyfi yaptığımı elaleme fişeklesem?

Hangi yollardan derecemi yükseltsem?

Oğlumu, kızımı nerelerde ‘padişah’ etsem?

Maişetim için daha çok nasıl çaba sarf etsem?”

derdiyle yaşıyoruz işte...

Bize kalmayan bu dünya için ne de çok dünyalaştık...

Şu fani, üç-beş günlük dünyayı bile geçti kibrimiz.

Hep ben, hep ben’cillerimizle ne çok bencilleştik.

Ne çok içi boş kelimeler sardı her yanımızı.

Ne çok afakî malumat peşinde koşar olduk.

Ne çok doğru yoldan sapıp, dışı süslü içi pis yalan dolan yollarda ömrümüzü heba ettik.

Ve en çok da ne çok elaleme tapar olduk...

Dar görüşler, Dar düşünceler...

Allah’ım, müstağni eyle bizi dünyalık olmaktan, dünya kelamı konuşmaktan, his iptaline uğramaktan.

Sana sığınıyoruz ve Sana tevekkül ediyoruz .

Hangi beldelerde zulüm altında bir kardeşimiz varsa, sen yüce şefkat ve merhametinle onları koru ve gözet.

Zalimler güruhunu birbirine düşür ve tez zamanda yerle yeksan eyle onları. Ve zulümlerinde boğ.

Biliyorum Rabbim, sen Basîr’sin, her şeyi görensin. Semî’sin, her şeyi işitensin.

Hiçbir zalim yoktur ki sen onu cezasız bırakmayasın.

Elbet bir gün zafer meşaleleri tutuşur ellerimizde, biiznillah.

Umudumuz ve duamız bunun tez olması yönündedir.

Her şeyin en iyisini Allah bilir. Vesselam ...