Bu dünya bir misafirhane…
Ve bugün, o misafirhaneden bir yiğit daha sessizce ayrıldı.
Adı Bedi YILMAZ idi;
Gönlü Bediüzzaman’a sevdalı,
Ömrü iman ve Kur’an davasına adanmış bir Nur talebesi…
Bir insan yaşarken ardında ne bırakır?
Mal mı, makam mı, ün mü?
Hayır…
Bedi ağabey ardında iman kokan hatıralar, dua yüklü izler,
ve en mühimi şahitlik edilmiş bir hayat bıraktı.
Biz şahidiz…
Allah rızası için yaşadığına,
Ebedî saadeti hedef edindiğine,
İmanı dert, Kur’an’ı dava bildiğine şahidiz.
Bugün onu toprağa verdik;
Ama aslında toprağa değil, rahmete teslim ettik.
Bir ayrılık var elbet…
Fakat bu ayrılıkta feryat yok, isyan yok.
Sadece vakur bir hüzün,
Ve derin bir teslimiyet…
Çünkü inanıyoruz ki
Beka diyarı bugün şenlendi.
Cennet, bir Nur talebesini daha bağrına bastı.
Rahmetli hanımı, onu hasretle bekliyordu belki de…
Şimdi kavuşma vaktidir.
Ne güzel bir yolculuk bu!
Peygamber Efendimize, Sahabelere,
Üstada ve Nur talebelerine selam götüren bir yolculuk…
Biz buradan el salladık,
O nurdan bir aleme yürüdü.

Ey Bedi ağabey…
Ebedî saadette, 33 yaşındaki halinle nasılsın şimdi?
Meleklerin “Bu ömrü nasıl yaşadın?” sualine
Hangi heyecanla cevap veriyorsun?
İmanla geçen yılları anlatırken
Onları da tebessüm ettiriyor musun?
Biz, o sohbeti dinlemeyi ne çok isterdik…
Ama biliyoruz;
Bu hasret de bir gün bitecek.
Bugün keder yok, gam yok.
Sadece kalbimize çöken tatlı bir hüzün var.
Çünkü biliyoruz ki
Cennet ağuşunu açmış,
Ve bir yiğidi bekliyordu.

Yâ Rab!
Bu kahraman Nur talebesine
Ebedî saadeti hesapsız ihsan eyle.
Cennetinde sevdikleriyle kavuştur.
Ve bizleri de,
İmanla yaşayıp imanla göçen kullarından eyle…
Ruhun şâd olsun Bedi ağabey…
Bu dünya seni unutmaz,
Ama sen artık dünyaya ait değilsin.