Rûhun diriliş mûsikîsini cân kulağa fısıldayan da ne?
Son nefesini verirken ecel denen ölüm,
Rûha üflenen o bahâr-ı cân da ne?

Bütün solgunlukları seyrederken ömür,
Hâr içinde gül bitirip reng ü rû veren de ne?

Bir katre susamışken lütf u ihsânına,
Katrede ummân olan nûr-u gufrân da ne?

Döşemişken nefis cam pârelerini yolumuza,
Arzdan arşa çekilmiş bu sırât-ı müstakîm de ne?

Mazlumun bir damlası arşı titretirken,
Sabr ile açılan o dergâh-ı Sultân da ne?

Zulmet gecesinde feryâd ederken garipler,
Kalbe inşirah veren sırr-ı Furkân da ne?

Zincîr-i hevâ ile tutsak iken kalp,
Câna hürriyet sunan feyz-i Yezdân da ne?

Şeb-i gafletle virân iken gönül her dem,
Secdede mi‘râc olan âh-ı pinhân da ne?

Bülbül-i şeydâ yolunu yitirmişken,
Gülşen’e dâvet eden o nidâ da ne?

⸻

O nefes-i Rahmân Ramazan’dır.
O sırr-ı Furkân Ramazan’dır.
O gülistân Ramazan’dır.
O ihsân Ramazan’dır.
O bahâr-ı cân Ramazan’dır…