Şurası kesindir ki, Allah insanlara zerre kadar zulmetmez. Ne var ki insanlar kendi kendilerine zulmedip duruyorlar.
(Yunus, 10/44)
Zulüm adaletten ayrılmak, haksızlık yapmak, hakkına tecavüz etmek gibi anlamlara gelmektedir. Cenab-ı Adil-i mutlaktır, zalim değildir. Hiçbir kimseye, hiçbir varlığa zulmetmez. Özellikle de bir önceki ayette dikkat çekilen insanların manen kör ve sağır olmaları, hak ve hakikati görememeleri, duyamamaları insanların iradelerini o yönde kullanmaları ile ortaya çıkan bir durumdur. Yoksa Cenab-ı Hak, insanlar arasındaki bir ayırım yapıp, kimisini hak ve hakikati dinlemeye uygun, görmeye uygun, kimisini de hak ve hakikati görmeye ve duymaya uygun olmayan bir durumda yaratmıyor.
O halde Cenab-ı Hak insanların iman etmeleri, imanlarını kurtarmalarını, cennete gitmelerini, isimlerinin sonsuz tecellilerine ebedi bir şekilde mazhar olmalarını istiyor. Bunu duyurmak için de kutsal kitaplar ve peygamberler göndermiş. Peygamberimizden (s.a.v.) sonra da her yüz senede bir müceddit göndererek insanlara hak ve hakikati duyurmuş, Kur’an’ın hakikatlerine ve İslam’a gelmelerini istemiştir.
Bütün bunlardan haberdar olan bir insan, iradesini hakka ve hakikate kulak vermekte kullanmazsa, inkarı seçerse, şirki nifakı seçerse, günahları seçerse, kendisine zulmetmiş, kendisine haksızlık etmiş olur. Çünkü Cenab-ı Hakkın külli iradesini bizim cüzi irademize göre fiilleri yaratmaktadır. Bu yüzden yaptığımız kötülüklerin sorumlusu biziz, hesabını biz vereceğiz, eğer tövbe etmemişsek cezasını da biz çekeceğiz.
Kendi iradesini inançsızlık yönünde kullanan ve küf,inkara seçen bir insan, küfür ve isyan üzere ölen bir kimse ebedi cehennemde kalacaktır. Büyük günahları çekinmeden işleyen, tövbe etmeyen, günahları da sevaplarından fazla olan insan hatalarının cezasını çekecektir. Bu durum bazı kimseler tarafından “zulüm” olarak nitelendiriliyor ki, haşa bu çok yanlıştır. Özellikle de imanda zaafı bulunan insanlar, küfür yada günahları yüzünden cehennemde azap çekecek insanlara acıyorlar, şefkat ediyorlar. Olur mu böyle diyorlar.
Halbuki Allah’ın şefkatinden fazla şefkat etmek şefkat değil, ondan daha fazla merhamet etmek merhamet değildir. O yarattığı kullarının ne yaptığını biliyor. Hayatını inkar üzere geçiren bir insan, bütün varlıkların Allah’a olan şehadetlerini inkar etmiş oluyor, yalanlamış oluyor. Bu yüzden o varlıklar adedince zulümler etmiş oluyor. Küfür büyük bir cinayettir. Kendi vücudundaki hücreler de dahil olmak üzere zerrelerden güneşlere kadar bütün varlıkların Allah’ın varlığına olan şahadetlerini inkar eden bir insan, onların haklarına tecavüz ettiği için, Allah bütün o varlıkların haklarını onlardan alacak. Bu da sınırsız seneler yapar.
Diğer taraftan küfür üzere ölen bir insan, eğer bin sene yaşasa yine o inançsızlık üzere olacaktı. Çünkü kendisine küfürden dönmesi için gerekli olan süre fazlasıyla verildi. Ama o bunu değerlendiremedi. Yetmiş sene yaşayan insana, yedi yüz sene de ömür verilse yine aynı alışkanlıklarını devam ettirecek. Bu Allah’ın ilminde var. Bu yüzden bu kainatın sahibini inkar eden zat, ebedi cezayı hak ediyor. Küfür insanın kendi kendisine zulmü oluyor. Çünkü o insan iradesiyle bu cezaya kendisini müstahak ediyor.
Allah’a ibadetlerini yapmayan ve büyük günahları çekinmeden işleyip istiğfar etmeyen bir insanının de günahları sevaplarından fazla olursa o da günahının cezasını çekecek. Bu insan da kendi kendisine zulmetmiş oluyor. Cenab-ı Hak kafirlere adaletiyle muamele ediyor. Müminlere ise fazlı ve ihsanıyla muamele ediyor. Bir iyiliklerine en az on sevap yazdığı halde, kötülükleri iyiliklerinden fazla olan ve cezayı hak eden insanlar, kendi yaptıkları yüzünden bunu hak etmiş oluyorlar.. Cenab-ı Hak bir kudsi hadiste şöyle buyurur: “Ben zulmü kendime haram kıldım, sizin aranızda da haram kıldım. Birbirinize zulmetmeyiniz.”